Buig frustratie om tot pedagogische groei

Ik hoor met regelmaat frustraties in alle lagen van kinderopvangorganisaties. Hoor je ook collega’s klagen over werkdruk, drukke groepen, wisselend personeel, veel veranderingen etc.? Dan is mijn eerste tip, geef aandacht aan deze frustraties. Lees in deze blog hoe ik dat aanpak.

Ik ben me als ondernemer gaan beseffen dat wanneer ik frustratie voel er ruimte is voor groei. Ergens weet ik of voel ik dat het anders kan, dat maakt dat de huidige situatie mij frustratie brengt. Frustratie is helemaal geen fijn gevoel dus is mijn eerste neiging om daar zo weinig mogelijk aandacht aan te besteden. Ik probeer me erover heen te zetten, maar dat lukt natuurlijk niet. Ik loop er elke keer weer tegen aan en ik voel me gefrustreerd.

Op het moment dat ik er echt tijd voor neem om te bekijken wat precies mij zo raakt en hoe ik het anders zou willen geeft me dat ruimte. Ik kan er op een andere manier naar kijken en er vervolgens ook iets mee doen.

Om het even concreet te maken heb ik een voorbeeld in de babyopvang, ik hoorde laatst pedagogische medewerkers frustraties uiten over baby’s die maar kort slapen tegenwoordig en bij elk huiltje thuis opgepakt worden. Ze lopen er elke dag weer tegen aan. Hun frustratie is dat ze niet dezelfde tijd en aandacht hebben voor de baby zoals thuis waardoor de baby erg ontevreden is gedurende de dag. Of ze zijn zo druk met 1 baby dat de rest van de groep minder aandacht krijgt. Ze schieten voor hun gevoel te kort, elke dag weer rennen ze hun benen onder hun lijf vandaan maar ze kunnen niet voldoen in de behoefte van alle kinderen. Dit geeft enorm veel frustratie.

Ik zie dan vaak gebeuren dat er onderling frustratie wordt geuit en daar stopt het. Er is op dat moment ook geen ruimte om frustratie om te buigen naar groei. Tot dat ik in gesprek ga met hen over de frustraties die ik hoor. In eerste instantie ligt het probleem bij de baby en zijn of haar ouders. Maar door in te zoomen wat gebeurt als er zo’n baby op de groep is, zoom ik in op de pm’ers zelf.

Hoe wil de pm’er eigenlijk met zo’n situatie om gaan? Wat weerhoudt haar hierin? Wat zou het beste zijn voor deze baby en voor de rest van de groep? Welke steun/afspraken heeft ze nodig van haar collega’s? Wat heeft ze zelf nodig om de innerlijke rust te bewaren? Wat zou ze het liefst willen bespreken met ouders? Hoe kan ze hier een eerste stap in maken?

Om hierover in gesprek te gaan en het over de gewenste situatie te hebben maakt het mogelijk om anders te kijken naar de huidige situatie. Samen uitzoeken welke tussen stapjes er nodig zijn en nu gezet kunnen worden is een hele leuke uitdaging. Het geeft een gevoel dat je ergens opbouwend aan werkt, het geeft ruimte om anders te gaan handelen. De frustratie neem plek achter in de auto en de pm’er zit zelf weer achter het stuur. Zo komen ze tot ideeën om een ouderavond te organiseren om kennis en kunde te delen over slaapgewoontes van baby’s, met collega’s meer af te wisselen gedurende de dag voor eigen rust, oudergesprek in te plannen om beter af te stemmen met ouders, de groepsruimte anders in te richten zodat er meer rust is op de groep.

De situatie is natuurlijk niet gelijk veranderd maar doordat ze deze frustratie ombuigen, zijn ze in beweging gekomen. De frustratie is geen obstakel meer maar een enorme kracht. Wil je nog meer inspiratie opdoen hoe je een team in beweging krijgt voor pedagogische groei volg dan ons vernieuwde online lezing ‘coach de pedagogische groei’ op woensdag 12 december om 20.00 uur. Schrijf je alvast in!

Niet storen a.u.b.

Wat is het toch een fantastisch vak: pedagogisch coach zijn. Je helpt mensen groeien, om de allerkleinsten het allerbeste te geven. Maar als je eenmaal de tijd gevonden hebt om te coachen, merk je dat je niet zomaar binnenkomt. Je voelt dat er figuurlijk gezien een bordje op de persoonlijke deur hangt: ‘Niet storen a.u.b!’ Ondanks je beste bedoelingen, valt het je op dat pm’ers liever met rust gelaten willen worden en je merkt dat ze onzeker worden van jouw goed bedoelde adviezen. In dit blog lees je hoe je hoe dit komt en hoe je hier op een effectieve manier mee om gaat.

Eigenlijk wil iedereen, van jong tot oud, wel eens met rust gelaten worden. Hoe komt het toch dat we steeds vaker de behoefte hebben om dat bordje van ‘niet storen’ op te willen hangen? Veranderingen spelen een belangrijke rol hierin. Er ontstaat vaak weerstand als er veel veranderingen zijn die van bovenaf bepaald worden, zoals allerlei wet- en regelgeving. De ervaren werkdruk stijgt onmiddellijk en wanneer de druk hoog is willen we liever even met rust gelaten worden.

Een andere veelvoorkomende reden is dat we snel het gevoel hebben dat we het niet goed doen. Als pedagogisch coach kan je het merken doordat pedagogisch medewerkers zenuwachtig zijn als je komt. Je hebt het gevoel dat ze jouw inmenging zien als een keuring, je ziet ze non-verbaal een houding aannemen van het bordje niet storen.

Wat gebeurt er bij jou als je signalen opvangt dat er geen ruimte is bij de pm’ers in hun hoofd om gecoacht te worden, of als je ziet dat ze heel onzeker worden als je er bent?

Heb je de neiging om de ander dan ook daadwerkelijk even met rust te laten? Om naar dat bordje ‘niet storen’ te luisteren? Voel je ook een gevoel van onzekerheid opkomen, want natuurlijk wil je de pedagogisch medewerkers niet het gevoel geven dat ze het niet kunnen. Je waardeert hun werk juist ontzettend.

Maar in plaats van de medewerkers te laten, is er duidelijk werk aan de winkel. Jij voelt ook dat je functie niet voor niets in het leven geroepen is en je wilt het liefste dat iedereen groeit, om de allerkleinsten het allerbeste te geven. Maar hoe doe je dat dan als je die weerstand en onzekerheid ervaart bij de pedagogisch medewerkers en bij jezelf? Link boek.

Je kan starten met o.a. volop aandacht te besteden aan (zelf)waardering. Jij en de pedagogisch medewerkers mogen de overtuiging hebben dat jullie van top tot teen goed zijn zoals jullie zijn. Jullie mogen diep in je hart voelen dat jullie nu al van toegevoegde waarde zijn voor elkaar en voor de allerkleinsten in de samenleving.

Als er gewerkt wordt aan deze mindset, dan voelt coaching (of het doen van bijvoorbeeld opleidingen) niet als het opvullen van tekorten, want je bent al goed zoals je bent. Als het ingezet wordt als een middel om te mogen groeien en NOG beter te worden dan ontstaat er vanzelf minder weerstand. Op deze manier wordt het bordje van ‘niet storen’ veel minder snel figuurlijk opgehangen. Wil op een hele ontspannen manier ervaren hoe jij dit nog beter kunt gaan toepassen? Wees dan welkom om de management roman: ‘Pedagogische groei vanuit rust’ te bestellen.

 

Heb je het te druk….? Ga spijbelen!

Als locatiemanager in de kinderopvang, lijk je er niet aan te ontkomen dat je het druk hebt. Zo druk, dat je eigenlijk niet toekomt aan het coachen van je team. Waarvan je weet dat dit essentieel is voor de vooruitgang in de babyopvang. Ik sprak Carolijn Roelofs, coach voor ambitieuze en ondernemende professionals, hierover. In dit blog deelt ze haar inzichten en tips hoe je vanuit ontspannen werken je team mee krijgt in jouw ideale babyopvang.

Als coach, begeleidt Carolijn ondernemende professionals die gedachteloos doorrennen, meer energie willen halen uit hun werk en weer vriendelijk voor zichzelf willen zijn. Zij heeft 8 juni omgedoopt tot nationale spijbeldag voor volwassenen, omdat ze ziet dat het enorm belangrijk is om het alledaagse moeten even los te laten en bewust te voor jezelf te kiezen. ‘Daar krijg je enorm veel energie van’, aldus Carolijn.

Waarom spijbelen?
‘In de waan van alle dag moeten we heel veel. We rennen gedachteloos door en we plannen onszelf vaak helemaal vol met allerlei verplichtingen. Zowel in het werk, als privé. Met als gevolg dat je op den duur uitgeblust raakt. De nationale spijbeldag heb ik ingezet, om jezelf permissie te geven om heel bewust ja te zeggen tegen jezelf en nee tegen al het moeten. Het is een dag waarin lummelen mag, waar plezier maken en ontspannen centraal staat. Dat hebben we zo hard nodig om op een intuïtieve, snelle en effectieve manier antwoorden te vinden in ons werk (maar ook privé). Het zorgt ervoor dat je vanuit de ratrace, even helemaal ontspant, weer blij wordt, even afstand neemt en weer terug in de flow komt, nieuwe energie krijgt en stil staat bij waar jij echt behoefte aan hebt.’

Te druk zijn is een keuze
‘Het is een maatschappelijk gegeven dat we altijd te druk denken te zijn. Niet voor niets dat er steeds meer (en ook steeds jonger) mensen met een burn-out thuis zitten. Maar druk zijn is niet iets wat je overkomt, het is een excuus om geen keuze te maken. Eigenlijk durf je niet te kiezen om bijvoorbeeld te delegeren, om iets bij een ander te laten. Je doet alles, omdat je geen nee durft te zeggen. Vaak omdat we angstig zijn om niet aardig gevonden te worden. Maar als jij het jezelf gunt, dan durf je de keuze wel te maken. Dan voel jij wat je wel en niet op wilt en kunt pakken. Dan voel je wat wel of niet bij je past. Als je het lef hebt om de keuze vanuit je eigen gevoel te maken, dan levert dat een hoop rust en ontspanning op.’

Ontspannen werken
‘Maar we gaan niet zomaar ontspannen werken. Wij zijn in Nederland gewend om door te zetten en hard te werken. Herken jij dat ook en ben je ook toe aan een hele dag genieten en even uit je vaste patronen stappen? Dan is het tijd voor een echte spijbeldag bij Carolijn op 8 juni as.  Gebruik de code kOV2018 en je betaalt maar €65,- i.p.v € 75,- voor jouw ticket.

‘Ontspannen werken is ook vaak lastig, omdat je vaak patronen hebt opgebouwd, waarin hard werken heel normaal is. Je kunt eigenlijk pas ontspannen gaan werken, als je er van overtuigt bent dat dit je meer oplevert en dat je weet waarom je zo hard werkt. Want vaak zit daar een hele goede reden achter. Vaak rennen we weg van ons gevoel. Terwijl ons gevoel de leidraad is van ons leven en werk. Als jij de tijd en de rust neemt om te voelen, dan weet je in een bliksemflits waar je behoefte aan hebt en waar je blij van wordt. Vervolgens kun je bedenken wat nodig is om de juiste actie te ondernemen. Dat is veel sneller en resultaatgerichter, dan maar blijven doorrennen.’

Aandacht voor je team
‘In plaats van te hard te blijven werken, om je team mee te nemen in jouw ideale babyopvang, kun je er beter voor kiezen om stil te staan en hen alle aandacht te geven. Net zoals jij gebaat bent bij liefdevolle aandacht, is je team dit ook. Als jij iedereen ziet in je team, dan gaan ze opbloeien. Dit kost geen tijd, hooguit een paar minuten per dag en 1 a 2 keer per jaar wat langer. Het levert je enorm veel op. Er ontstaat door de aandacht en verbinding herkenning en bewondering voor elkaar. Je geeft iedereen de ruimte om vanuit zijn of haar kwaliteiten te werken. Daar wordt iedereen (en uiteindelijk ook de kinderen) blijer van.’

Durf jij net zoals Carolijn iedere dag te kiezen om ontspannen te werken? Het is ook heel logisch dat dit nog een hele uitdaging is. Om je hierbij een steun in de rug te geven en het lef op te bouwen, ben je van harte welkom bij het manager boostevent op 13 juni. 

Gun jij je team om ontspannen te werken?

We willen allemaal dat baby’s zich zo veilig en ontspannen mogelijk voelen, zodat ze optimaal tot ontwikkeling komen. Daarvoor is het nodig dat de pm’ers, locatiemanagers en pedagogisch coaches ontspannen werken. In dit blog wil ik stil staan welke gedachten erbij je opkomen als je dit zo leest. Het is vooral interessant om de belemmerende (onbedoelde of oordelende) gedachtes te onderzoeken waardoor je niet in actie komt om zo ontspannen mogelijk te werken. Gun jij je team om zo ontspannen mogelijk te werken of komen er belemmerende gedachtes op die de pedagogische groei tegen houdt? 

Ben jij ook een harde werker, die ontzettend ambitieus is om de allerbeste babyopvang neer te zetten? Wij kennen talloze locatiemanagers in de kinderopvang die dit zijn. Een aantal hebben we tijdens het manager boost event geïnspireerd en praktische tools gegeven hoe zij zo ontspannen mogelijk kunnen werken. Want dat is nogal een kunst, als je altijd de schouders eronder zet en gewend bent om kei hard te werken. Het was ontzettend mooi om te zien dat er langzaamaan het bewustzijn ontstond dat hard werken niet de oplossing is voor pedagogische groei. Maar juist ontspannen werken.

Als ik ren dan rennen mijn teamleden ook, ik geef inderdaad het (verkeerde) voorbeeld.

Dit besef is niet zomaar ontstaan. Voordat we hier toe kwamen, moesten we wel door een aantal overtuigingen heen. Overtuigingen die we zelf maar al te goed herkennen. Herken jij deze gedachten ook?
Als ik mijn team vertel dat ze moeten ontspannen op het werk….

  • Doen ze straks niks meer…
  • Zitten ze straks in de tuin in de zon, een beetje bruin te worden…
  • Dan gaan ze alleen maar met elkaar zitten kletsen…

Zijn dit toch stiekem de gedachtes die naar boven komen? Wees eens eerlijk naar jezelf. Ook al wil je eigenlijk niet zo denken over je team, misschien zit er toch een angst dat als je verkondigt dat ze vooral moeten ontspannen het niet de kant opgaat dat je voor ogen hebt.

Stel nou dat je volgende week 1 dag deze gedachtes loslaat. Durf jij tegen je team te zeggen dat ze voor 1 dag al het harde werken, al het moeten, helemaal mogen schrappen. Dat ze echt helemaal ontspannen mogen werken en met de baby’s mogen doen waar ze zin in hebben?

Ik wil je graag die uitdaging mee geven. Uit mijn eigen ervaring weet ik dat deze ruimte juist zorgt voor intrinsieke motivatie (die innerlijke drive om te groeien). Door al het moeten, door al het harde werken, vergeten we te ontspannen en te voelen wat er op dit moment nodig is. Wat heb jij nodig, maar vooral wat hebben de baby’s nodig. Hier komen de PM’ers pas vaak als ze de ruimte krijgen om hiervoor te gaan. Als jij je team deze ruimte niet geeft en je laat leiden door je (onbedoelde en onbewuste) overtuiging, dan belemmer je hen en dus ook de baby’s in het creëren van die ontspannen omgeving, die zo hard nodig is.

Als klap op de vuurpijl, wil ik je dan nog 1 kritische vraag stellen en jou de spiegel voorhouden. Ik heb het tot nu toe gehad over de overtuiging die je kan hebben als het gaat om ontspannen werken voor je team. Maar gun jij het jezelf eigenlijk wel om ontspannen te werken?

Of komen er dan ook belemmerende gedachtes naar boven zoals:

  • Ik moet hard werken om iets te bereiken of om van betekenis te zijn….
  • Ik heb geen tijd om te ontspannen want ik moet nog zoveel doen….
  • Ik kan het niet maken om te ontspannen op het werk want iedereen werkt zo hard…..
  • Ik ontspan wel als ik alles af heb…..

Door deze gedachtes blijven je zelf heel hard werken, en laat je dit ook als voorbeeld zien aan je team en de baby’s pikken deze signalen ook op (zie ook blog van brief baby).  Het is de kunst deze hardnekkige overtuigingen (wij herkennen ze namelijk ook) om te buigen. Dat begint met (h)erkennen dat je deze hebt.

Ik merk o.a. tijdens de evenementen die ik geef vanuit Forsa, dat het ontzettend waardevol is om hier open over te zijn. Ik ben ook nog vaak bezig met mijn kritische stem, ik vindt het ook lastig om mezelf elke dag te gunnen dat ik ontspannen mag werken. Ik merk dat als er veel tegelijkertijd speelt, ik in de valkuil schiet van alle ballen tegelijkertijd hoog willen houden. Ik krijg gedachtes als ‘Kom op, ik moet dit toch wel kunnen!’

Maar ik heb mezelf aangeleerd om er meteen een andere gedachten voor in de plaats te zetten, zoals bijvoorbeeld: ‘ik heb meer energie als ik vanuit ontspanning werk en krijg dan veel meer voor elkaar’ of ‘ik kan pas mijn kwaliteiten en mijn creativiteit benutten om echt van betekenis te zijn als ik ontspannen werk’.

Ik ben heel benieuwd welke overtuigingen jouw belemmeren en hoe je dit bestrijdt. Laat me dit vooral weten in een reactie onder deze blog, dan neem ik dit mee in de online lezing van 4 april pedagogische groei vanuit rust, zodat we allemaal durven te gaan voor ontspannen werken en hiermee de pedagogische groei bevorderen.

Brief van baby naar de locatiemanager

Lieve mevrouw die door de gang rent,

Ik ken je niet zo heel goed, maar ik zie je soms wel. Als ik nieuwsgierig door het raampje van de deur gluur, zie ik je voorbij lopen. Ik zou je heel graag beter willen leren kennen en ik wil je heel graag vertellen hoe ik me nog tevredener en gelukkig zou kunnen voelen bij jullie.

Wist je dat ik soms denk dat je een vliegtuig bent. Want je vliegt bijna door de gangen. Soms schrik ik hiervan. Het gaat zo snel, dat mijn ogen automatisch groter worden. Opeens zie ik je niet meer en ik voel een naar gevoel in mijn buik. Zonder dat ik het door heb, begin ik opeens heel hard te huilen. Gelukkig komt de lieve Patricia eindelijk naar me toe, want ik dacht toch echt dat ik helemaal alleen was. Ik ben blijkbaar niet de enige, want mijn andere vriendjes en vriendinnetjes beginnen ook opeens te huilen. En dat voelt zo naar. Ik voel gewoon hun verdriet, alsof het die van mij is. Ken je dat?

Gelukkig heeft Patricia mij getroost en heeft ze, na al het gedoe, alle tijd voor ons. Met gedoe bedoel ik dus het gehuil van de andere baby’tjes. En ik weet niet wat er met Patricia was, maar die was vooral aan het praten tegen Maud. Ze leek wel boos. Ik hoorde haar iets zeggen van; ‘Hoe redden we het vandaag nou zonder inval. Ik loop zo echt naar Yvonne toe, om te zorgen dat er iets geregeld wordt.’ Toen pas begreep ik dat jij waarschijnlijk Yvonne heet.

Dus Yvonne, nadat Patricia heerlijk met ons geknuffeld had, was ze opeens weg. De deur knalde net iets te hard dicht. Voordat ik weer kon beginnen met huilen, was ze gelukkig al weer terug. Wat is dat toch een fijn gevoel, om niet alleen te zijn.

Maar ik was niet al te lang blij. Want opeens gaat de deur open en kom jij binnen. Je zegt (nou ik denk dat je het zei, want je ging zo snel dat ik je nauwelijks kon verstaan en voordat ik het wist was je al weg) dat er zo meteen iemand aan komt. Je zou denken dat dit rust geeft he, maar eigenlijk is Patricia helemaal niet rustiger. Zij gaat ook vliegen. Opeens noemt ze naar Maud wat ze allemaal nog meer moet doen. Ze zegt zo iets van; ‘moeten we ook nog Keet (zo heet ik) observeren’. Nou weet ik niet wat dat is, maar het lijkt me niet goed. Aangezien mijn vertrouwde mama’s hier (ik weet niet hoe ik ze anders even moet noemen) er alleen maar drukker van worden. Ze kijken ook zo boos. En dat bevalt me niet.

Opeens merk ik dat ik ontzettend moe ben (en eigenlijk ook boos en verdrietig en een beetje bang, want ik snap er allemaal niets meer van). Ik kan niet anders dan op het krijsen zetten en ik wil zo graag even alleen liggen in de slaapkamer. Nu maar hopen dat daar geen andere kindjes liggen.

Hèhè, ik heb even twee uur bijgetankt. Ik voel me weer een beetje de oude (of nou ja, de jonge). En ik heb er ook over zitten na te denken. Misschien vind je me wel een zeurpiet, dat ik dit allemaal zeg en hier last van heb. Maar ik zou het zo fijn vinden als het rustiger is. Ik kan er ook niets aan doen, dat ik zo snel van slag ben. Misschien wel om de allerkleinste dingen, maar die voelen voor mij zo immens groot.

Ik zou je dolgraag willen vragen om het wat rustiger aan te willen doen. eigenlijk zou ik wel eens de tijd willen hebben om je beter te leren kennen. Kom gerust een keertje bij me zitten. Dan schrik ik me misschien niet elke keer een hoedje.  Wanneer heb je daar tijd voor? Of beter gezegd; ‘wil je daar als eerste tijd voor maken?’ Dat maakt mij echt tevredener.

Als laatste wil ik ook echt even kwijt dat ik sterk het gevoel heb (en mijn gevoel klopt meestal), dat als jij wat rustiger loopt, rustiger praat, niet van alles vraagt aan Patricia en Maud, dat zij ook rustiger worden. Ik kan er niets aan doen, maar ik word soms gewoon onrustig van hen. Het is zoveel fijner als zij helemaal zen zijn. Dan voel ik me dat ook. Misschien als jij helemaal ontspannen bent, dan voelen zij dit ook.

Lieve lieve Yvonne. Ik zie je altijd heel hard werken. Ik voel dat je alles doet om het mij (en alle andere vriendjes en vriendinnetjes), alle lieve leidsters en zelfs onze papa’s en mama’s het beste te gunnen. Maar wat ik me afvraag is of je jezelf ook een beetje ontspanning gunt?

Ik zou dat in ieder geval heel fijn vinden. Want als jij meer ontspant en meer de tijd hebt om bij Patricia en Maud te zijn, misschien mij wat beter te leren kennen, dan ontspannen we allemaal meer.

Alvast super bedankt!

Groetjes,

Keet