Visie in praktijk

Visie op papier is mooi maar visie die doorvoeld wordt en echt beleeft als je de locatie in wandelt, dat is waanzinnig!

Visie in de kinderopvang is voor mij het startpunt, daar bouw je de organisatie omheen. Vaak vindt je een mooie visie op ontwikkeling van kinderen en op de toegevoegde waarde van de kinderopvang. Waar organisaties niet altijd lang genoeg bij stil staan is dat deze visie ook betrekking heeft op de gehele organisatie. Om de visie echt op locatie te beleven helpt het als de organisatie de visie toepast in de gehele werkwijze binnen de organisatie.

Daarmee bedoel ik natuurlijk dat de visie pas echt bij de kinderen komt als de hele organisatie vanuit zijn of haar visie handelt.

Bekijk de speerpunten van de organisatie. Staat er bijvoorbeeld dat ruimte voor ontwikkeling belangrijk is, of dat er vanuit gegaan wordt dat elk kind uniek is elk kind talenten heeft. Geldt dit dan ook voor je eigen mensen? Gun je elke collega de ruimte voor ontwikkeling, spreek je intern ook over unieke eigenschappen en talenten die benut/ontplooit mogen worden?

Spelen is ontwikkelen, zeggen de meeste kinderopvangorganisaties. Is er dan ook voldoende speelruimte voor de pedagogische professionals? Of ligt er een groot verschil tussen visie en werkwijze binnen een organisatie. Heerst er toch stiekem de sfeer waarin van bovenaf een heleboel bepaald en besloten wordt en er weinig ruimte is voor de professionals? Voeren jullie binnen de organisatie beoordelingsgesprekken of zijn deze al getransformeerd tot ontwikkelgesprekken? Zet dit jou aan het denken? Neem dan even de tijd voor een moment van reflectie, hoe zit het precies in jouw organisatie?

Maak de visie praktisch, voor het werken op de groep maar ook voor het werken binnen de organisatie. Wat zeg je nu eigenlijk met al die mooie termen in je visie? Durf het concreet te maken en doe dit niet alleen! Doe dit met elkaar want dan breng je visie echt tot leven.

Als je visie lekker concreet is dan heb je nog een hele wereld aan afleiding en belemmeringen om het daadwerkelijk in praktijk te brengen. Een deel kan je inbedden in processen en standaarden. Denk aan bijvoorbeeld de inrichting van de ruimtes, de methodieken waar je mee werkt, jaarlijkse interne training en inspiratiemomenten. Maar vergeet ook niet dat rust en ontspanning in een werkdag sleutels zijn om bewust te handelen en met focus vanuit de visie te blijven werken.

Concretiseren, bewustwording, rust en ontspanning geeft ruimte voor het meer bieden van meer kwaliteit. Om organisaties te helpen ben ik in te huren maar heb ik ook producten ontwikkeld om er zelf mee aan de slag te gaan, zoals de training Ontspannen Werken voor locatiemanagers en het programma Mindful Team voor pedagogische professionals. Trainingen waar je meer ontspanning, rust en bewustwording creëert in de organisatie.

Visie in de kinderopvang

Wat is jouw kijk op ontwikkeling van kinderen? Waar sta jij voor? Is kinderopvang alleen kinderen opvangen of zie en voel je de waarde die de kinderopvang heeft? Kinderopvang zou eigenlijk een nieuwe naam moeten krijgen als sector, vind je niet? Want het is zoveel meer….

Een sterke visie heb ik afgelopen jaren wel ontwikkeld, op ontwikkeling van kinderen maar ook op de kinderopvangsector. Dit is zo gekomen doordat ik in verschillende sectoren heb gewerkt en omdat ik divers ben opgeleid. In eerste instantie werkte ik graag met kinderen en gezinnen met heftige problematieken, met jongeren in justitiële inrichtingen. Deze doelgroep had al een behoorlijk impactvol leven gehad, met de nodige beschadigingen en trauma’s. Steeds meer wilde ik aan de slag met de omgeving van deze kinderen en met het voorkomen van heftige problematieken. Ik ontdekte en doorvoelde gaandeweg hoeveel invloed we als omgeving hebben vanaf het prille begin van elk kinderleven.

In de kinderopvang komen duizenden kinderen met allemaal verschillende achtergronden samen, allemaal uniek. Al deze kinderen worden opgevangen in een professionele omgeving waarin ze liefde, gezonde voeding, ruimte voor ontwikkeling en begeleiding krijgen. Een omgeving waarin de bouwstenen worden gevormd voor later, waarin kinderen zelfvertrouwen opbouwen en vertrouwen in anderen ontwikkelen. Alle professionals zijn geschoold, hebben vaardigheden ontwikkeld om kinderen te bieden wat ze nodig hebben.

De professionals die een faciliterende en inspirerende omgeving hebben waarin ze werken, kunnen uitblinken in waar ze goed in zijn! Het uitdragen van een sterke visie is daar 1 van, het inspireert en ondersteund een professional in zijn/haar werk. Is deze nog niet sterk ontwikkeld? No stress! Je kan daar nu mee beginnen en maak het dan vooral samen met je team van professionals!

Een sterke visie geeft rust, het biedt duidelijkheid intern aan je eigen mensen maar ook extern aan je klanten en de maatschappij. Het maakt bewust hoeveel impact de kinderopvang heeft op elk kind.

Begin met kort te beschrijven wat je kijk is op ontwikkeling van kinderen, op ouders, op de sector, de maatschappij en op de toekomst. Maak daarna concreet hoe je daaraan bijdraagt.  

Wat heeft een pedagogische professional nog meer nodig om uit te blinken in zijn/haar werk? In een volgend blog deel ik mijn kijk hierover met jou.

3 tips om minder hard te werken

Ik zie veel hardwerkende professionals in de kinderopvang, zowel de pedagogische medewerkers als de coaches en managers. Ze werken zich allemaal een slag in de rondte, ze hebben zoveel te doen en ze willen het graag goed doen voor iedereen. Maar door dit te doen verliezen ze, zonder hiervan bewust te zijn, uiteindelijk het kind uit het oog. In deze blog geef ik je 3 tips om minder hard te werken. 

Door minder hard te werken heb je meer oog voor wat er op dat moment gebeurt en nodig is. Als je als een malle van afspraak naar afspraak sjeest of tussendoor even snel alle mailtjes beantwoordt, gebeurt dit niet met volle aandacht. De kans wordt groter dat je signalen mist van je teams, of je ziet ze wel maar hebt niet de tijd en ruimte om er dan wat mee te doen.

Ook zullen teamleden zien dat je als coach of manager het heel druk hebt, en besluiten om niet alles met je delen om ook jou te ontzorgen, totdat de nood echt hoog is waar uiteindelijk nog meer tijd in gaat zitten. Vervolgens heeft dit allemaal effect op de samenwerking wat zijn weerslag weer heeft op de pedagogische kwaliteit.

Op de groep zie ik hetzelfde gebeuren, pedagogische medewerkers die een hoge werkdruk ervaren zijn vooral taakgericht bezig. De bekende voorbeelden zijn; de was, de schoonmaak en administratie. Deze lijken uiterst belangrijk, kosten veel tijd en hoe hoger de werkdruk hoe langer ze ermee bezig zijn (vooral ook in hun hoofd). Deze medewerkers schieten dan in een soort organiseerstand, waardoor ze minder gericht zijn op aandacht hebben voor de kinderen op de groep. 

Om daar verandering in te brengen is het van belang om echt minder hard te willen werken. Nu dan de 3 tips;

  1. Verplaats je in het kind.

Ik stel mezelf en anderen vaak de vraag; wat voor invloed heeft dit uiteindelijk op de kinderen, wat hebben ze nodig? In de kern is alles wat we doen binnen de kinderopvang ervoor bedoeld om alle kinderen de beste start te geven. Dragen jouw besluiten en handelen daaraan bij?

2. Breng een ordening aan in je dagelijks werk

Door drukte en waan van de dag, lijkt alles prioriteit te hebben. Het is dan ook moeilijker te overzien wat belangrijk is voor nu en wat ook later kan. Als je elke werkdag start met een top 3 van wat belangrijk is kan je makkelijker je focus houden en laat je je minder snel afleiden.

Zet op nummer 1; bijdragen aan kinderen de beste start van hun leven geven.

3. Creëer niet storen momenten

Het is nu heel gemakkelijk om je telefoon op niet storen te zetten, zorg dat je dit ook doet als je geconcentreerd aan het werk gaat. Het kost je ontzettend veel tijd als je telkens gestoord wordt, na elke keer gestoord worden kost het veel tijd om weer in dezelfde concentratiemodus verder te gaan. Ook een niet storen bordje heeft effect. Met wat uitleg zijn collega’s er snel aan gewend en je houdt hierdoor echt meer tijd over op je dag. Tijd wat je vervolgens kan besteden aan wat er op dat moment nodig is in bijvoorbeeld je team(s). 

Van overleefstand naar leef-stand voor de ideale babyopvang!

Door alle ontwikkelingen in de kinderopvang, personeelstekort zijn er veel teams in een overleefstand beland. In deze blog wil ik een tip geven hoe je een team in beweging krijgt voor pedagogische groei, ondanks de ervaren werkdruk.

We zien veel mensen in de kinderopvang last hebben van een hoge werkdruk, een hoge werkdruk betekent vaak dat er ook stressgevoelens bij komen. We zien veel mensen allerlei ballen tegelijkertijd hoog houden, slecht voor zichzelf zorgen, uitgeput raken en de passie verliezen in hun werk.

Deze mensen raken steeds meer verwijderd van hun eigen kern, hun liefde voor het werk. Wat er gebeurt is dat ze veel minder vanuit hun hart werken en veel meer vanuit hun hoofd. Ze doen dezelfde handelingen maar dan bijvoorbeeld gehaast, met minder oog voor het kind en een stuk minder liefdevol. Als een team in een overlevingstand zit dan voelen ze weinig energie om zich verder te ontwikkelen. Stel je maar eens voor dat je al amper voor elkaar krijgt wat je moet doen, hoe kun je nog openstaan voor iets nieuws? Je kan het er gewoon niet meer bij hebben.

Hoe coach je een team als ze eigenlijk in een soort overlevingsstand zitten? Je krijgt ze niet in beweging, herken je het gevoel dat je aan een dood paard trekt? Of dat jij steeds meer hooi op jouw vork neemt en als enige verantwoordelijk voelt voor de kwaliteit van de pedagogiek? Wordt je er onzeker van, vraag je jezelf af of je het wel goed aanpakt?

Je voelt de noodzaak om zo’n team in beweging te krijgen, want je weet de negatieve effecten van stress op de ontwikkeling van baby’s. Alleen weet je niet meer hoe je het moet aanpakken. De valkuil is om de stress te willen verminderen, dus ga je taken wellicht overnemen. Of je vervalt in het willen controleren en dan komen de planningen en afvinklijstjes om de hoek, wat eigenlijk nog meer tijd en energie kost.

Mijn tip is om heel simpel met je team aandacht te geven aan de kleine geluksmomenten. Waar je aandacht aan geeft dat groeit. Het is veel efficiënter en leuker om je te richten op de geluksmomenten en kwaliteiten van elkaar. Je brengt je team weer terug naar het werken vanuit hun hart. Dit kan je het beste doen door zelf het goede voorbeeld te geven en je team te besmetten met jouw ontspanning, passie en energie. Wees je bewust dat je bij jouw energie blijft en je niet laat beïnvloeden door de stress/lage energie van je team.

Besteed samen met je team aandacht aan de kleine geluksmomenten die ze ervaren, zoals een glimlach van een kind of een compliment van een ouder. Dit brengt je team weer in verbinding met dat stukje waarvoor ze dit werk zijn gaan doen. Op deze manier blaas je voorzichtig weer nieuw leven in je team. Stap voor stap zal je merken dat dit energie geeft. Heb je al zin om met je team te gaan ontdekken wat de energiegevers zijn tijdens een werkdag? Wil je nog meer inspiratie opdoen hoe je een team in beweging krijgt voor de ideale babyopvang volg dan ons vernieuwde online lezing ‘coach de pedagogische groei’ op woensdag 12 december om 20.00 uur. Schrijf je alvast in!

Buig frustratie om tot pedagogische groei

Ik hoor met regelmaat frustraties in alle lagen van kinderopvangorganisaties. Hoor je ook collega’s klagen over werkdruk, drukke groepen, wisselend personeel, veel veranderingen etc.? Dan is mijn eerste tip, geef aandacht aan deze frustraties. Lees in deze blog hoe ik dat aanpak.

Ik ben me als ondernemer gaan beseffen dat wanneer ik frustratie voel er ruimte is voor groei. Ergens weet ik of voel ik dat het anders kan, dat maakt dat de huidige situatie mij frustratie brengt. Frustratie is helemaal geen fijn gevoel dus is mijn eerste neiging om daar zo weinig mogelijk aandacht aan te besteden. Ik probeer me erover heen te zetten, maar dat lukt natuurlijk niet. Ik loop er elke keer weer tegen aan en ik voel me gefrustreerd.

Op het moment dat ik er echt tijd voor neem om te bekijken wat precies mij zo raakt en hoe ik het anders zou willen geeft me dat ruimte. Ik kan er op een andere manier naar kijken en er vervolgens ook iets mee doen.

Om het even concreet te maken heb ik een voorbeeld in de babyopvang, ik hoorde laatst pedagogische medewerkers frustraties uiten over baby’s die maar kort slapen tegenwoordig en bij elk huiltje thuis opgepakt worden. Ze lopen er elke dag weer tegen aan. Hun frustratie is dat ze niet dezelfde tijd en aandacht hebben voor de baby zoals thuis waardoor de baby erg ontevreden is gedurende de dag. Of ze zijn zo druk met 1 baby dat de rest van de groep minder aandacht krijgt. Ze schieten voor hun gevoel te kort, elke dag weer rennen ze hun benen onder hun lijf vandaan maar ze kunnen niet voldoen in de behoefte van alle kinderen. Dit geeft enorm veel frustratie.

Ik zie dan vaak gebeuren dat er onderling frustratie wordt geuit en daar stopt het. Er is op dat moment ook geen ruimte om frustratie om te buigen naar groei. Tot dat ik in gesprek ga met hen over de frustraties die ik hoor. In eerste instantie ligt het probleem bij de baby en zijn of haar ouders. Maar door in te zoomen wat gebeurt als er zo’n baby op de groep is, zoom ik in op de pm’ers zelf.

Hoe wil de pm’er eigenlijk met zo’n situatie om gaan? Wat weerhoudt haar hierin? Wat zou het beste zijn voor deze baby en voor de rest van de groep? Welke steun/afspraken heeft ze nodig van haar collega’s? Wat heeft ze zelf nodig om de innerlijke rust te bewaren? Wat zou ze het liefst willen bespreken met ouders? Hoe kan ze hier een eerste stap in maken?

Om hierover in gesprek te gaan en het over de gewenste situatie te hebben maakt het mogelijk om anders te kijken naar de huidige situatie. Samen uitzoeken welke tussen stapjes er nodig zijn en nu gezet kunnen worden is een hele leuke uitdaging. Het geeft een gevoel dat je ergens opbouwend aan werkt, het geeft ruimte om anders te gaan handelen. De frustratie neem plek achter in de auto en de pm’er zit zelf weer achter het stuur. Zo komen ze tot ideeën om een ouderavond te organiseren om kennis en kunde te delen over slaapgewoontes van baby’s, met collega’s meer af te wisselen gedurende de dag voor eigen rust, oudergesprek in te plannen om beter af te stemmen met ouders, de groepsruimte anders in te richten zodat er meer rust is op de groep.

De situatie is natuurlijk niet gelijk veranderd maar doordat ze deze frustratie ombuigen, zijn ze in beweging gekomen. De frustratie is geen obstakel meer maar een enorme kracht. Wil je nog meer inspiratie opdoen hoe je een team in beweging krijgt voor pedagogische groei volg dan ons vernieuwde online lezing ‘coach de pedagogische groei’ op woensdag 12 december om 20.00 uur. Schrijf je alvast in!